دیروز از وقتی که از خواب بیدار شدم حس آدمی رو داشتم که شب رو اصلا نخوابیده! با اینکه تایم خوبی خوابیده بودم، حدود هفت ساعت! انگار روحم زیادی سیر کرده بود! پیش بینیش سخت نیست که چه روز کسالت باری میتوانست باشد! مدام در حال مهار خمیازه و بسته شدن چشمام بودم تا اینکه یه شوک اساسی بهم وارد شد! یه شوک خیلی خیلی بد! یک چیز خیلی مهم که بناست به یک چیز خیلی مهم دیگه تبدیل شه و دست من امانت بود نیست شد! نبود که نبود! هیچ کس خبر نداشت! هیچ خاطره ای هم نبود! از همه پرسیدم، هر چی بیشتر میگشتم کمتر پیدا میکردم! زنگ زدم به صاحبش جواب نداد، خوابم پرید! در آستانه ی افت فشارخون بودم که خودش زنگ زد! مستاصل در مورد امانتش پرسیدم گفت ازت اجازه گرفتم و بردمش دیگه، خودت دادیش بهم!!!!!!!!!!!!!!!!!! هیچ خاطره ای نداشتم! هیچ خاطره ای! خوشحالیم به عصبانیتم از دست خودم چربید! آروم گرفتم... فقط فکر کردم اگر عمرم به دنیا باشه بعید نیست آلزایمری بشم در چهل سالگی! خدا رو خیلی شکر که مسئله حل شد... یعنی خیلی خیلی شکر! مسئله حل شد اما خواب پریده دوباره اومد و صاف نشست رو پلکای من!!! یک وضعیت مزخرفی بود! روز کاری تمام

نباشه اون دنیایی که تو توش نباشی

الهی شکرت که به خیر گذشت

شکرت برای نفس هاش

دیشب بالاخره اولین ریتم حس بر انگیز رو تونستم بزنم (به تعبیر درست تر بنوازم! ) و ازین بابت خیلی حس سرخوشی دارم دیشب تا حالا! سرانگشتام درد میکنه!!! تا یک ساعت رد سیم ها روشون مونده بود! اما از اینکه هنوز هم دارم چیز یاد میگیرم خیلی حس خوبی دارم! از اینکه حس میکنم راهم رو درست انتخاب کردم و بیراهه نیامدم دارم کیف میکنم! ازین که به حسم اطمینان کردم و سازی رو انتخاب کردم که من رو در لحظه تبدیل میکنه به احساساتی ترین دختر دنیا مشعوفم! مدتیه برگشتم به مثنوی! حس میکنم باز همون تاثیر سابق رو داره روم، حتی بیشتر! به من قدرتی میده که بتونم با همه چیزهایی که خوب نیست